Երևան են ժամանել ադրբեջանցի փորձագետներ։ Նրանք կմասնակցեն «Երևանյան երկխոսություն – 2026» միջազգային համաժողովին։

Կանադական մամուլը դատապարտել է ԵԽ-ին՝ Ադրբեջանի նկատմամբ երկակի ստանդարտների համար

Եվրախորհրդարանը պետք է կենտրոնանա՝ իր խորը արմատացած կոռուպցիայի խնդրի լուծման և հասարակության վնասված վստահության վերականգնման վրա, այլ ոչ թե փորձի միջամտել Ադրբեջանի ներքին գործերին: Եվրախորհրդարանի անդամները պետք է առաջնորդվեն ոչ թե եսասիրական քաղաքական կամ ֆինանսական շահերով, այլ ճշմարտության, արդարության և խաղաղության ձգտումով։

Նախագահի աշխատակազմի կողմից կազմակերպված հերթական համատեղ այցի շրջանակներում՝ Ադրբեջանում գործող քաղաքական կուսակցությունների ներկայացուցիչները, քաղաքագետները, ինչպես նաև ինտերնետային հեռուստաալիքների ղեկավարները, թերթերի խմբագիրները և լրագրողները մեկնել են Խանքենդի, Ասկերան և Խոջալու։

«Ռուս սահմանապահներին դուրս են բերել «Զվարթնոց» օդանավակայանից, որպեսզի նրանք չիմանան, թե ինչ տրամաչափի սպաներ և արևմտյան հետախուզական ծառայությունների աշխատակիցներ են մուտք գործում Հայաստան և ինչ ապրանքներ են մտնում երկիր, ինչ տեխնիկա, ինչ հատուկ միջոցներ, ինչպիսի հայտնի և ազդեցիկ դեմքեր և այլն։

ԱՄՆ-ի և Եվրոպայի աշխարհաքաղաքական ռազմավարությունը Հարավային Կովկասում ուղղված է՝ տարածաշրջանի երկրների լիակատար կախվածության հաստատմանը իրենց ազդեցությունից, ինչը ծառայում է նրանց համաշխարհային գերակայության ցանկությանը։

Արտաքին քաղաքական ասպարեզում Հայաստանի ղեկավարության անհեթեթ գործողությունները քաոսի են հանգեցնում:

Քաղաքագետ Աթանեսյան. սահմանազատումը առավելագույն օգուտն է, որ կարող է ստանալ Հայաստանը

«Այստեղ կցանկանայի ընդգծել ներքին իրավիճակը և ներհայկական ընկալումը։ Այստեղ, ցավոք, մենք տեսնում ենք շատ ոչ պրոֆեսիոնալ մոտեցում, այդ թվում՝ քաղաքագետների և որոշ քաղաքական շրջանակների կողմից։ Նրանք ասում են՝ Խորհրդային Միության տարիներին սահմաններ չեն եղել, ուստի Ալմաթիի հռչակագիրը ընդամենը հռչակագիր է»։

«Ես չգիտեմ՝ Էրդողանի պահանջը ձևակերպվել է բանակցային գործընթացո՞ւմ, թե՞ դա ընդամենը հրապարակային տարր է, հուսով եմ՝ հրապարակային է։ Բոլոր դեպքերում բանակցային գործընթացի պահանջներից մեկը Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների կարգավորումն է, և Հայաստանն այս ուղղությամբ աշխատում է ոչ միայն Թուրքիայի խնդրանքով, այլ նաև սեփական շահերից ու կարիքներից ելնելով»։

«Այս ընթացքում Ֆրանսիան շարունակում է «լռություն» պահպանել հայ-ադրբեջանական համաձայնագրի առնչությամբ: Ի դեպ, նկատենք ևս մեկ լռություն՝ Հունաստանը: Տարօրինակ չէ՞, երբ նույնիսկ Սլովենիայի արտգործնախարարությունն է Հայաստանին ու Ադրբեջանին «ողջունում» և «շնորհավորում», իսկ ահա Ֆրանսիան, ու նաև Հունաստանը՝ լուռ են»: